آه ای زندگی منم که هنوز        

با همه پوچی از تو لبریزم

نه به فکرم که رشته پاره کنم 

نه بر آنم که از تو بگریزم

همه ذرات جسم خاکی من

از تو،ای شعر گرم،در سوزند

آسمانهای صاف را مانند

که لبالب زبادۀ روزند

با هزاران جوانه می خواند

بوتۀ  نسترن سرود ترا

هر نسیمی که می وزد در باغ

می رساند به او درورد  ترا

من ترا در تو جستجو کردم

نه در آن خوابهای رؤیایی

در دو دست تو سخت کاویدم

پر شدم ،پر شدم، ز زیبایی

                                                                    فروغ فرخزاد