شب،آن چنان زلال،که می شد ستاره چید!

دستم به هر ستاره که می خواست می رسید!

نه از فراز بام،

                 که از پای بوته ها

می شد تو را در آینه هر ستاره دید!

در بیکران دشت

در نیمه های شب

جز من که با خیال تو می گشتم

جز من که در کنار تو،می سوختم غریب!

تنها ستاره بود که می سوخت.

تنها نسیم بود که می گشت.

                                                      فریدون مشیری