صدای پای آب

هدیه

donyaye-ashar — Tue, 06 Oct 2009 23:11:26 GMT

هدیه ام را بپذیر

هدیه ام راز من است

راز یک عمر مهاجر بودن

راز بالی ز خمی

راز یک قلب ز جنس شیشه

که به عمق نفرت زخم برداشته و مجروح است

هدیه ام راز من است

باز هم شب شده است

دلم اینجا

وسط غربت و تنهایی ماتم زده دشت چراغونی شهر

پشت دروازه‌ این شهر شلوغ، بی ‌صدا می‌شكند

خرده هایش را باد تا ثریا برده

تكه‌ای روی درخت، تكه‌ای بر سر كوه

تكه‌ای هم شاید، روی گلبرگ نسیم

و من اكنون اینجا منتظر خواهم ماند

شاید آن تكه‌ی آخر، برسد باز به من!

donyaye-ashar — Wed, 22 Jul 2009 21:19:31 GMT

دور

donyaye-ashar — Tue, 16 Jun 2009 22:05:41 GMT

من پا به پای موکب خورشید

یک روز تا غروب سفر کردم

دنیا چه کوچک است

وین راه شرق و غرب،چه کوتاه!

تنها دو روز راه،میان زمین و ماه

اما،من و تو دور...

آن گونه دور دور،

که اعجاز عشق نیز

ما را به یکدگر نرساند

ز هیچ راه،

آه!

فریدون مشیری

پیغام ماهی ها

donyaye-ashar — Wed, 20 May 2009 21:43:19 GMT

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید،عکس تنهایی خود را در آب

آب در حوض نبود.

ماهیان می گفتند:

((هیچ تقصیر درختان نیست.

ظهر دم کرده تابستان بود،

پسر روشن آب،لب پاشویه نشست

و عقاب خورشید،آمد او را به هوا برد که برد.

به درک راه نبردیم به اکسیژن آب.

برق از پولک ما رفت که رفت.

ولی آن نور درشت،

عکس آن میخک قرمز در آب

که اگر باد می آمد دل او،پشت چین های تغافل می زد،

چشم ما بود.

روزنی بود به اقرار بهشت.

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی،همت کن

و بگو ماهی ها،حوضشان بی آب است.))

باد می رفت به سر وقت چنار.

من به سر وقت خدا میرفتم.

سهراب سپهری

دختر و بهار

donyaye-ashar — Sat, 18 Apr 2009 20:37:18 GMT

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت

ای دختر بهار حسد می برم به تو

عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا

با هرچه طالبی به خدا می خرم ز تو

بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

با ناز می گوشود دو چشمان بسته را

می شست کاکلی به لب آب نقره فام

آن بالهای نازک زیبای خسته را

خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش

بر چهر روز روشنی دلکشی دوید

موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او

رازی سرود و موج بنرمی از او رمید

خندید باغبان که سرانجام شد بهار

دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار

ای بس بهارها که بهاری نداشتم

خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان

گوئی میان مجمری از خون نشسته بود

می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب

دختر کنار پنجره محزون نشسته بود

فروغ فرخزاد

یک لحظه آرامش

donyaye-ashar — Mon, 02 Mar 2009 20:52:18 GMT

بید مجنون،زیر بال خود،پناهم داده بود!

در حریم خلوتی جان بخش،راهم داده بود.

تکیه بر بال نسیم و چنگ در گیسوی بید!

مسندی والاتر از ایوان شاهم داده بود.

شاه بودم،بر سرآن تخت،شاه وقت خویش

یک چمن گل،تا افق،جای سپاهم داد بود!

چتر گردون،سجده ها بر سایبانم برده بود

عطرپیچک،بوسه ها بر پیشگاهم داده بود!

آسمان،دریای آبی،

ابرها،قوهای مست!

شوق یک دریا تماشا بر نگاهم داده بود!...

آه!ای آرامش جاوید!کی آیی به دست؟

آسمان،یک،لحظه،حالی دلبخواهم داده بود!

فریدون مشیری

نشانی

donyaye-ashar — Thu, 22 Jan 2009 20:06:18 GMT

((خانه دوست کجاست؟))در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها

بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

((نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است.

می روی تا ته آن کوچه که او پشت بلوغ،سر بدر

می آورد،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی

خانه دوست کجاست.))

سهراب سپهری

به باغ همسفران

donyaye-ashar — Tue, 30 Dec 2008 21:25:18 GMT

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید.

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد.

و خاصیت عشق این است.

سهراب سپهری

زمزمه ای در بهار

donyaye-ashar — Thu, 04 Dec 2008 10:38:18 GMT

دو شاخه نرگست،ای یار دلبند

چه خوش عطری در این ایوان پراکند

اگر صد گونه غم داری،چو نرگس

به روی زندگی لبخند!لبخند!

گل نارنج و تنگ آب و ماهی

صفای آسمان صبحگاهی.

بیا تا عیدی از((حافظ)) بگیریم

که از او می ستانی هرچه خواهی

سحر دیدم: درخت ارغوانی

کشیده سر به بام خسته جانی!

به گوش ارغوان آهسته گفتم:

بهارت خوش،که فکر دیگرانی

سری از بوی گلها،مست داری

کتاب و ساغری در دست داری

دلی را هم اگر خوشنود کردی

به گیتی هرچه شادی هست داری.

چمن،دلکش،زمین خرم،هوا تر

نشستن پای گندم زار خوش تر.

امید تازه را دریاب و دریاب

غم دیرینه را بگذار و بگذر.

فریدون مشیری

معراج

donyaye-ashar — Sun, 09 Nov 2008 19:43:18 GMT

گفت:((آنجا چشمه خورشید هاست

آسمان ها روشن از نور و صفاست

موج اقیانوس جوشان فضاست.))

باز من گفتم که:((بالاتر کجاست؟))

گفت:((بالاتر،جهانی دیگر است

عالمی کز عالم خاکی جداست

پهن دشت آسمان بی انتهاست))

باز من گفتم که:((بالاتر کجاست؟))

گفت:((بالاتر از آنجا راه نیست

زان که آنجا بارگاه کبریاست

آخرین معراج ما عرش خداست!))

باز من گفتم که:((بالاتر کجاست؟))

لحظه ای در دیدگانم خیره شد

گفت:((این اندیشه ها بس نارساست!))

گفتمش:((از چشم شاعر کن نگاه

تا نپنداری که گفتاری خطاست:

دورتر از چشمه خورشید ها؛

برتر از این عالم بی انتها؛

باز هم بالاتر از عرش خدا

عرصه پرواز مرغ فکر ماست.))

فریدون مشیری